Η θεατρική ομάδα Μικρός Βορράς παρουσιάζει ένα εκπαιδευτικό και διαδραστικό μιούζικαλ, βασισμένο στο διαχρονικό έργο του Τζορτζ Όργουελ, “Η Φάρμα των Ζώων”.
Η γνωστή αλληγορία μεταφέρεται στη σκηνή με μουσική, χιούμορ, δυνατές εικόνες και συμμετοχή των παιδιών, διατηρώντας τον πυρήνα των ιδεών για δημοκρατία, ισότητα και συλλογικότητα.
Η παράσταση, που έχει προσαρμοστεί ειδικά για παιδιά, ενσωματώνει τις τεχνικές του επικού θεάτρου (Brecht–Weil), με σύγχρονες τεχνολογίες (video mapping) και διαδραστικά στοιχεία, δίνοντας μεγάλη βαρύτητα στη μουσική.
Στο πλαίσιο αυτό, η μουσικός επί σκηνής Καλλιφώνη Σαραντάκου, μιλάει στο CKG για την παράσταση και το ρόλο που διαδραματίζει η μουσική στο θεατρικό έργο.
Τι σας ενθουσιάζει περισσότερο στην παράσταση “Η Φάρμα των Ζώων”;
Πρόκειται για ένα έργο που εκτιμώ ήδη από τις σπουδές μου στο τμήμα Φιλολογίας, ίσως και νωρίτερα. Η προσαρμογή και η μεταφορά του στον χώρο της παιδικής θεατρικής σκηνής είναι από μόνη της μια ιδιαίτερη πρόκληση. Η συνύπαρξη και συμβίωση του έργου με τη μουσική είναι αυτό που με ενθουσιάζει περισσότερο. Το ηχοτοπίο που στήνεται ήδη από την αρχή της παράστασης, θέτει τα όρια του χώρου και του χρόνου και τα ξεπερνά. Οι φωνητικές μιμήσεις ζώων, τα τραγούδια που δουλεύτηκαν με την εξαιρετική Βασιλεία Κοντοπούλου, η πρωτότυπη μουσική του Θοδωρή Παπαδημητρίου, οι αυτοσχεδιασμοί και οι εναλλαγές μουσικών οργάνων πλάθουν το σύμπαν μέσα στο οποίο η Φάρμα ζωντανεύει στ’ αλήθεια.
Ποιος είναι ο ρόλος της μουσικής στην παράσταση; Συνοδεύει, αφηγείται ή “παίζει” κι αυτή έναν χαρακτήρα;
Η μουσική είναι αναπόσπαστο κομμάτι του θεατρικού έργου, μέλος του σώματός του. Μιλά μαζί του, συμμαχεί. Τα δύο συμπορεύονται άλλοτε πλάι πλάι άλλοτε με απόσταση. Άλλοτε λειτουργεί ως κατάλληλη υπόκρουση και άλλοτε προσωποποιείται, παίρνει μορφή και δίνει ζωή σε χαρακτήρες του έργου.
Πώς αντιδρούν τα παιδιά στη ζωντανή μουσική; Τι σας έχει εντυπωσιάσει περισσότερο από τις αντιδράσεις των μικρών θεατών;
Η αντίδραση των παιδιών στη ζωντανή μουσική της παράστασης είναι έκπληξη ανεκτίμητη. Ο ενθουσιασμός που εκφράζεται αθόρυβα μέσω της έκφρασης τους και της λάμψης στα μάτια ή έντονα με κινήσεις σωματικές, αυθόρμητα χειροκροτήματα και γέλια είναι παρών και λειτουργεί ως υπερβολική δόση ενέργειας. Οι εναλλαγές οργάνων, από έγχορδο σε κρουστό και πνευστό, τα διαφορετικά ύφη της μουσικής, ραπ ή μπλουζ, το χιούμορ και η χρήση μέσων όπως οι φούσκες ή το video mapping είναι πράγματα που ξυπνούν και κρατούν ζωντανό τον ενθουσιασμό των παιδιών ως το τέλος της παράστασης.
Υπάρχει κάποιο κομμάτι ή ήχος που βλέπετε να “κερδίζει” πάντα το κοινό;
Νομίζω πως, αν και αρχή ακόμη, την πρώτη θέση στην καρδιά του κοινού έχει το τραγούδι του Χιονόμπαλα. Το κομμάτι μεταμορφώνει το θέατρο σε ραπ σκηνή, όπου τα φώτα, το beat, το χορευτικό και οι στίχοι ξεσηκώνουν τους θεατές.
Έχει υπάρξει κάποια αστεία ή αξέχαστη στιγμή στη διάρκεια των παραστάσεων;
Οι πιο αστείες στιγμές προκύπτουν κατά τη διαδικασία του διαδραστικού παιχνιδιού με τα παιδιά. Μετά την ολοκλήρωση της παράστασης ξεκινά μια σύντομη δράση με παιδιά εθελοντές, όπου καλούμαστε να φτιάξουμε μαζί μια «παγωμένη εικόνα» με πυρήνα έννοιες θεμέλια της δημοκρατίας.
Η συμμετοχή των παιδιών σε αυτό το αποσπασματικό θεατρικό παιχνίδι, γεννά στιγμές φωτεινές και αστείες που προκαλούν γέλιο ειλικρινές.
Ποιο μήνυμα θα θέλατε να μείνει στα παιδιά (και στους μεγάλους!) μέσα από τη μουσική σας;
Η συγκεκριμένη παραγωγή και συνεργασία είναι η δική μου πρώτη εισαγωγή στον κόσμο του παιδικού θεάτρου. Η εισαγωγή αυτή μοιάζει περισσότερο με επιστροφή, μια επιστροφή που δεν περίμενα μα τελικά ίσως ήρθε την κατάλληλη στιγμή. Ζούμε μια πραγματικότητα με ρυθμούς απάνθρωπους, μια πραγματικότητα που ρουφά την ενέργειά μας και μας εγκλωβίζει σε κουτάκια που κλείνουν αεροστεγώς. Μα η χαραμάδα φωτός εδώ είναι η επιστροφή στην παιδικότητα, σε αυτόν τον εαυτό που αφήσαμε πίσω. Η Μουσική, η Τέχνη και κάθε μορφή έκφρασής της, είναι το νήμα για τη διαφυγή μας. Είναι η ανάγκη δημιουργίας, επικοινωνίας και μοιράσματος. Επομένως, το μήνυμα που θέλω να μείνει σε μικρούς και μεγάλους μέσα από τη μουσική μου και αυτή τη δημιουργική διαδικασία, είναι η διαφύλαξη της παιδικότητας μας. Οι μικροί να μη βιάζονται, να μη την προσπερνούν και οι μεγάλοι να τη φυτέψουμε βαθιά, να μπολιαστεί στα μύχια της ύπαρξής μας, ν’ ανθίσει. Να βρίσκουμε την άνοιξη μέσα στον εαυτό μας.
