Η Παιδική Σκηνή του «Από Μηχανής» Θεάτρου παρουσιάζει για 3η χρονιά την παράσταση που αγαπήθηκε από μικρούς και μεγάλους «Ο αόρατος Τονίνο», βασισμένη στο ομότιτλο βιβλίο του Τζάνι Ροντάρι, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μυλωνά.
Πρόκειται για μία διαδραστική παράσταση, η οποία μέσα από τον απλό και διασκεδαστικό λόγο του Ροντάρι, προσφέρει μηνύματα σε μικρούς και μεγάλους. Μια ιστορία για την παιδική ψυχή, για τον παραγκωνισμό των ηλικιωμένων και το συναίσθημα της μοναξιάς που μπορεί να νιώθει ο άνθρωπος σε κάθε ηλικία.
Ο σκηνοθέτης Δημήτρης Μυλωνάς, που υπογράφει τη θεατρική διασκευή του πολυαγαπημένου βιβλίου του Ροντάρι, μαζί με πέντε ηθοποιούς και τη συνοδεία πρωτότυπης μουσικής, στήνουν μια παράσταση ευρηματική, ευφάνταστη, αστεία και συγκινητική.
Ο Δημήτρης Μυλωνάς, ηθοποιός, σκηνοθέτης και καλλιτεχνικός διευθυντής «Από Μηχανής» Θεάτρου, μίλησε στο CKG για τα μηνύματα και την επιτυχία της παράστασης.
Η παράσταση παρουσιάζεται φέτος για 3η χρονιά. Που πιστεύετε ότι οφείλεται η επιτυχία της;
Τα παιδιά δεν φιλτράρουν αυτό που νιώθουν, στο εκφράζουν χωρίς δεύτερη σκέψη. Αυτή είναι η μαγεία, αυτή είναι και η δυσκολία του να κάνεις παιδικό θέατρο. Επιτυχημένη επομένως είναι η παράσταση που τα παιδιά περνάνε καλά, νιώθουν όπως όταν παίζουν με τους φίλους και τις φίλες τους απλώς σε μια διαφορετική σύμβαση. Αν ενεργοποιήσεις τη φαντασία, το συναίσθημα και τη σκέψη τους, αν τσαλακωθείς μπροστά τους και βουτήξεις μαζί τους στο σκηνικό παιχνίδι, αν ανοιχτόκαρδα μιλήσεις τη γλώσσα τους, τα έχεις κερδίσει. Αυτά τα συστατικά έχει και η παράσταση μας ώστε όχι μόνο να έχει διακριθεί από την Ένωση Ελλήνων Κριτικών Θεάτρου και Παραστατικών Τεχνών ως μια από τις καλύτερες στην κατηγορία «Θέατρο για παιδιά και εφήβους», αλλά να συνεχίζεται με την ίδια επιτυχία για 3η χρονιά!
Με ποιο τρόπο θεωρείτε ότι το θέατρο αγγίζει τα σημερινά παιδιά;
Με τον τρόπο που τα άγγιζε πάντα! Το θέατρο είναι μια τέχνη αναντικατάστατη, γιατί βασίζεται στη δια ζώσης σχέση δημιουργών και θεατών, είναι μια «κοινότητα» που δομείται και γκρεμίζεται σε κάθε παράσταση όμως ακόμα και μετά το πέρας της, έχει τη δύναμη να αφήνει ανεξίτηλα τα ίχνη της. Όσο κι αν στην εποχή μας η δύναμη της εικόνας έχει κυριαρχήσει, πάντα θα υπάρχει ο χώρος και η ανάγκη για θέατρο, καθώς αυτό που σου προσφέρει πραγματικά δεν μπορεί να βρεθεί πουθενά αλλού.
Ποια είναι τα μηνύματα που περνούν στα παιδιά μέσα από την παράσταση;
Ο Τονίνο φτάνει στο σχολείο αργοπορημένος γιατί φοβάται να πει το μάθημα μήπως κάνει λάθος. Η αγωνία τον κυριεύει και τότε είναι που θα ευχηθεί να γίνει αόρατος ώστε να γλυτώσει την εξέταση. Με την ικανότητα που έχουν τα παιδιά να μεταμορφώνονται όταν παίζουν σε σούπερμαν, πριγκίπισσες, δράκους κι αστροναύτες απλώς και μόνο «βαφτίζοντας» τον εαυτό τους έτσι, αλλά και με συνεργούς τα παιδιά που παρακολουθούν την παράσταση, η ευχή του ευθύς πραγματοποιείται!
Στην αρχή ασφαλώς έχει πλάκα, κάνει σκανταλιές στην τάξη, εισχωρεί στον κόσμο των ενηλίκων και φέρνει τα πάνω – κάτω όμως στην πορεία συνειδητοποιεί, όταν θέλει να παίξει με τους φίλους του, όταν θέλει να τον αγκαλιάσει η μαμά και ο μπαμπάς του όμως εκείνοι δεν τον βλέπουν, ότι δεν είναι ωραίο να είσαι αόρατος γιατί τελικά μένεις μόνος. Στη δική μας ανάγνωση του υπέροχου βιβλίου του Τζάνι Ροντάρι, αόρατος, επομένως, είναι εκείνος που φαινομενικά νιώθει πιο «ασφαλής» όταν δεν εκτίθεται απέναντι στα λάθη του. Η ζωή όμως δεν είναι μια σειρά από λάθη, ανατροπές και ρίσκα; Αν στερείς από τον εαυτό σου το δικαίωμα στο λάθος, πόσο πραγματικά ζεις τη ζωή σου; Εμείς με αφετηρία τη φαντασία και το παιχνίδι θελήσαμε να πούμε στα παιδιά να μην φοβούνται το λάθος γιατί τελικά όλοι, μικροί και μεγάλοι, από τα λάθη μας μαθαίνουμε.
Ποια στοιχεία/σημεία της παράστασης ξεχωρίζετε περισσότερο εσείς;
Το θέατρο έχει ανυπολόγιστη εκπαιδευτική δύναμη καθώς μπορεί με βιωματικό, παιγνιώδη και ευφάνταστο τρόπο να γίνει δίαυλος επικοινωνίας σημαντικών μηνυμάτων. Έτσι κι εμείς, από την έναρξη κιόλας της παράστασης, επιθυμούμε τα παιδιά μέσω της διάδρασης να γίνουν συνοδοιπόροι των περιπετειών του Τονίνο κι όχι απλώς παθητικοί θεατές. Και όπως ο Τονίνο στην αρχή χαίρεται όταν γίνεται αόρατος, καθώς έτσι μπορεί να αποφύγει την εξέταση στην τάξη, που τόσο τον φοβίζει ή να κάνει όσες σκανταλιές επιθυμεί, το ίδιο χαίρονται και τα παιδιά. Κι είναι τόσο συγκινητικό το γεγονός όταν πια ο Τονίνο λυπημένος καθώς έχει απομονωθεί από τους φίλους, τους γονείς, τον δάσκαλό του, κάνει μια λάθος μαθηματική πράξη, τον διορθώνουν τα ίδια τα παιδιά λέγοντας του να μην στεναχωριέται γιατί όλοι κάνουν λάθη, γιατί και εκείνα κάνουν λάθη!
Γιατί πιστεύετε πως οι παραστάσεις για παιδιά καταφέρνουν να συγκινούν και τους μεγάλους;
Πιστεύω ακράδαντα ότι μια παράσταση για παιδιά είναι καλή όταν αρέσει και στους μεγάλους, όταν και οι ίδιοι την απολαμβάνουν όπως και οι μικροί θεατές χωρίς να νιώθουν απλώς συνοδοί αυτών. Άλλωστε ποια καλύτερη ευκαιρία για έναν ενήλικα να «βουτήξει» καθώς παρακολουθεί μια παράσταση για παιδιά και στη δική του παιδική ηλικία, να θυμηθεί στιγμές της, να ξεχάσει τα βάρη της ενήλικης ζωής και να νιώσει, έστω για λίγο, και ο ίδιος ξανά παιδί!
