Έχουμε πει πολλές φορές ότι δεν μας παχαίνουν τα φαγητά, αλλά η νοοτροπία μας.
Κάθε κουραμπιές και κάθε μελομακάρονο έχει περίπου 200 θερμίδες. Αν, λοιπόν, θέλουμε να τρώμε ένα-δυο με τον καφέ και ένα-δυο μετά το μεσημεριανό μέχρι του Άη Γιάννη, υπάρχει περίπτωση να πάμε καλά;
Το ζήτημα δεν είναι οι θερμίδες, είναι κυρίως ψυχολογικό και φιλοσοφικό. Και η βασική ερώτηση, που αξίζει να κάνουμε στον εαυτό μας είναι: το περισσότερο φαγητό θα φέρει περισσότερη ευτυχία;
“Κάθε κουραμπιές και κάθε μελομακάρονο έχει περίπου 200 θερμίδες.”
Οι περισσότεροι απαντούν αυθόρμητα «όχι», αλλά υποσυνείδητα μέσα τους λένε «ναι». Και αυτό δεν είναι τυχαίο. Είναι βαθιά ριζωμένη μέσα μας η σύνδεση φαγητού – ανταμοιβής.
Από τη στιγμή που γεννιόμαστε ισχύει η εξίσωση: γιορτή = φαγητό = αγάπη.
Στο μυαλό μας η βιολογία λέει: ζάχαρη και λίπος → ντοπαμίνη (η οποία πέφτει γρήγορα όμως και μετά ζητάμε κι άλλο).
Στην κοινωνία ακούμε: «Μια φορά είναι», «Γιορτές είναι».
Και τελικά ο έλεγχος χάνεται, όχι από την πραγματική πείνα, αλλά από φόβο στέρησης.
Όλοι θα έχετε νιώσει «παράδοξο της ευτυχίας» από την υπερκατανάλωση γλυκού:
1ο γλυκό → ευχαρίστηση
2ο → λιγότερη
3ο → μηχανική κατανάλωση
4ο → ενοχή, φούσκωμα, δυσφορία
Η καμπύλη της απόλαυσης πέφτει, δεν ανεβαίνει, γι’ αυτό, όταν έρθει η ώρα του γλυκού, δημιουργούμε τη δική μας τελετουργία: το βάζουμε σε πιάτο, καθόμαστε με ηρεμία και χωρίς κινητό και το απολαμβάνουμε, δεν το καταπίνουμε όρθιοι στην κουζίνα!
Όσο για τις γιορτές, το σώμα δεν «χαλάει» σε 10 μέρες. Χαλάει όταν η καθημερινή υπερφαγία φέρνει τύψεις, και οι τύψεις φέρνουν την εγκατάλειψη και το «αφού το χάλασα..». Να θυμάστε, όμως, ότι και οι μέρες που αξίζει να γίνει η «αμαρτία» είναι οι παραμονές και τα ανήμερα.
Εκεί μην το πολυσκεφτείτε, αφήστε το και όπως βγει. Αλλά π.χ., 26–27 Δεκεμβρίου είναι απλές μέρες, εκεί δεν δεν χρειάζεται υπερβολή. Κρατηθείτε λίγο, το ρεβεγιόν είναι σε τρεις μέρες.
“Η αλλαγή θέλει συνειδητότητα και συνέπεια.”
Και αυτό έχει αξία, γιατί η εγκράτεια και ο αυτοέλεγχος δεν στερούν χαρά, δημιουργούν κι αυτά θετικά συναισθήματα.
Κλείνω με το εξής: Αν θέλουμε να φροντίσουμε λίγο τον εαυτό μας, αυτές τις ημέρες που οι περισσότεροι έχουμε λίγο χρόνο παραπάνω, ας πάρουμε μια ανάσα και ας κάτσουμε να τα σκεφτούμε όλα αυτά. Όχι για να γίνουμε τέλειοι, αλλά για να δοκιμάσουμε σιγά-σιγά μια διαφορετική σχέση με το φαγητό.
Γιατί η αλλαγή θέλει συνειδητότητα και συνέπεια. Και μία τελευταία συμβουλή. Αν το πάρετε απόφαση, μη το φωνάξετε. Οι φωνές και οι βαρύγδουπες ανακοινώσεις δεν βοηθούν. Μόνοι σας σιωπηρά ξεκινήστε μικρές μικρές αλλαγές. Για εσάς το κάνετε, όχι για τους άλλους.
Καλές γιορτές!
